Verzamelen
In de loop van jaren verzamelen we een berg A4-tjes met bladmuziek van vele nummers. Oude nummers, waar we op uitgekeken zijn – volgens de beslissers – worden opgevolgd door nieuwe uitdagingen. Eens in de zoveel tijd roept één van ons, dat de map wel erg dik wordt. En omdat de ARBO-wet ons verbiedt meer dan 15 (vrouwen) resp. 23 kg te tillen, kent de bigbandleider zijn verantwoordelijkheid om ons gezwoeg te verlichten. Hij kan het gewicht van de diverse instrumenten natuurlijk niet verminderen, dus pakt hij de bladmuziek aan.
In de loop van jaren verzamelen we een berg A4-tjes met bladmuziek van vele nummers. Oude nummers, waar we op uitgekeken zijn – volgens de beslissers – worden opgevolgd door nieuwe uitdagingen. Eens in de zoveel tijd roept één van ons, dat de map wel erg dik wordt. En omdat de ARBO-wet ons verbiedt meer dan 15 (vrouwen) resp. 23 kg te tillen, kent de bigbandleider zijn verantwoordelijkheid om ons gezwoeg te verlichten. Hij kan het gewicht van de diverse instrumenten natuurlijk niet verminderen, dus pakt hij de bladmuziek aan.
Op bladmuziek rust copyright, waar we ons streng aan houden. Dat betekent, dat alle kopietjes van overbodige bladmuziek moeten worden ingenomen en gearchiveerd voor latere tijden. Een bibliothecaris kan uitleggen, waarom het belangrijk is om verschillende verzamelingen te archiveren in het zelfde systeem. En ook ik heb meerdere keren ervaren, welke problemen het oplevert als je verschillende verzamelingen moet samenvoegen tot één.
Onze band is een afspiegeling van het echte leven. Ieder lid afzonderlijk voelt zich het best thuis in het ordeningsysteem, dat hij/zij zelf heeft bedacht. Er zijn er, die de stukken netjes ordenen: stukken beginnend met een A onder A, enz..
Onze band is een afspiegeling van het echte leven. Ieder lid afzonderlijk voelt zich het best thuis in het ordeningsysteem, dat hij/zij zelf heeft bedacht. Er zijn er, die de stukken netjes ordenen: stukken beginnend met een A onder A, enz..
Helaas ordent de één alfabetisch op de eerste letter van de titel (The Fool on the Hill onder de T) en de ander sluit lidwoorden uit (The Fool on the Hill onder de F). Maar ze zijn begrijpelijk gerubriceerd. De tweede groep ordent op actualiteit: nieuwe stukken voor in de map, de oude achterin (of juist omgekeerd). Dit systeem vergt meer bladerwerk, want de stukken zijn niet genummerd in volgorde van uitreiking. In koren worden de nummers vaak niet bij titel maar met een nummer aangeduid. Het lijkt wel een kerk: “Gezang” 25! Dirigenten hebben daar een hekel aan. Die kennen de titel van het stuk dat ze willen oefenen en niet het volgnummer bij uitreiking.
De derde groep ordent niet. Het laatste stuk dat gespeeld is ligt bovenop. Daaronder is het een chaos van papier, waar alleen de bezitter de weg in kent. Maar als er een stuk wordt gespeeld, dat al een jaar of wat niet ter “muziekstandaard” is geweest, zoeken ze zich een bult in de stapel partituren. Vaak is het gevolg een slordige stapel papier, waar van menig nummer blad 2 niet meer achter blad 1 zit, maar elders in de verzameling. En zoeken maar. Soms zoeken - en kopieren - we meer tijdens een repetitie, dan dat we spelen…
En vanavond zal het gebeuren: de kopieën worden ingenomen. Met spanning wacht ik af. Schuin achter mij zie ik al een stapel liggen, keurig neergelegd als een schrift zonder band. Rechts voor zit een saxofonist ook al te wachten tot het gaat gebeuren: de opdracht was simpel! Achter mij zijn het vooral lege stoelen, die daardoor ook geen oude partituren opleveren.
Wat te verwachten was, gebeurt: iemand begint over de speellijst voor dit jaar. Te kort, teveel uitputtende zangstukken, te rustig, te snel, te kort, te lang. Het resultaat is voorspelbaar. Zoals de regering in zulke gevallen commissie instelt (lees: de beslissing uitstelt), zo besluiten wij niet nu maar volgende week een nieuwe lijst vast te stellen en de overige stukken dan in te nemen.
Maar dan zijn de afwezigen er weer. Wellicht is dan nader overleg nodig en moeten we de inname uitstellen tot…?
Dick
En vanavond zal het gebeuren: de kopieën worden ingenomen. Met spanning wacht ik af. Schuin achter mij zie ik al een stapel liggen, keurig neergelegd als een schrift zonder band. Rechts voor zit een saxofonist ook al te wachten tot het gaat gebeuren: de opdracht was simpel! Achter mij zijn het vooral lege stoelen, die daardoor ook geen oude partituren opleveren.
Wat te verwachten was, gebeurt: iemand begint over de speellijst voor dit jaar. Te kort, teveel uitputtende zangstukken, te rustig, te snel, te kort, te lang. Het resultaat is voorspelbaar. Zoals de regering in zulke gevallen commissie instelt (lees: de beslissing uitstelt), zo besluiten wij niet nu maar volgende week een nieuwe lijst vast te stellen en de overige stukken dan in te nemen.
Maar dan zijn de afwezigen er weer. Wellicht is dan nader overleg nodig en moeten we de inname uitstellen tot…?
Dick
RSS-feed